Nederlandse Opvang Tekort ? |
Het begin ligt in 1996. Staatssecretaris Terpstra was met haar ambtelijke top naar Noorwegen geweest en zo moest het ook in Nederland worden. Net als in Noorwegen alle instellingen (terreingebonden woongemeenschappen) sluiten en alle bewoners verspreid in de samenleving. Radicale community care dus. Zonder verder onderzoek werd door het Ministerie van VWS een beleid van deconcentratie opgelegd, veelal over de hoofden van de bewoners en hun ouders heen. Veel ouders waren verontrust over deze gang van zaken maar een beroep op hun oudervereniging leverde nul op het rekest, want het beleid voor radicale community care werd gesteund en gestimuleerd door de Federatie van Ouderverenigingen. Het WOI (Werkverband van Ouderverenigingen in Instellingen) vertegenwoordigt binnen de Federatie de grootste groepering van verstandelijk gehandicapten maar bood geen weerstand tegen de gang van zaken.
In 1996 hebben enkele ouders na een Algemene Ledenvergadering van het WOI hun krachten gebundeld om meer invloed te kunnen uitoefenen. Zo kwam het Netwerk Kritische Ouders tot stand (ook wel Netwerk Verontruste Ouders genoemd) als een los samenwerkingsverband van zelfstandige ouders. Het Netwerk is voorstander van Community Care (verspreid wonen in de samenleving) voor degenen die daarvoor kiezen en daar baat bij hebben. Maar het Netwerk verzet zich tegen het ongenuanceerde doorslaan van een ideologie die alle instellingen wil sluiten. Het Netwerk pleit dus voor keuzevrijheid en is gekant tegen dwangmatige deconcentratie. Bij een peiling onder de besturen van de WOI lidverenigingen bleek dat de gedachten van het Netwerk algemene steun ondervinden.
Najaar 1998 verscheen het rapport "Leven in de Lokale Samenleving" van de Beraadsgroep Community Care, waarin aan Staatssecretaris Vliegenthart o.m. werd voorgesteld om alle instellingen uiterlijk 2010 te sluiten. Het Netwerk leverde een vernietigende kritiek op dit rapport. Het gevolg van een en ander was dat het WOI zijn beleid bijstelde, schoorvoetend gevolgd door de Federatie van Ouderverenigingen. Ook het Ministerie van VWS stelt zich meer genuanceerd op. Onder het motto "keuzevrijheid" mogen instellingen blijven bestaan en wordt het belang er van erkend. Ondanks deze winstpunten zijn er nog veel invloedrijke functionarissen die opheffing van instellingen blijven propageren.