Nagedachten ... |
Het is voor heel
wat mensen van ons, ouders familie en de gehandicapten zelf drukke en
enerverende dagen geweest, alhoewel ikzelf en mijn vrouw niet konden deelnemen
wegens redenen die een groot deel van jullie ook zal begrijpen, past het wel
denk ik om even te evalueren.
Het eerste wat mij opviel en waar ik de hele tijd reeds problemen mee hebt,
is het gevoel van machteloosheid, een gevoel van roepen in een woestijn met als
enige getuige een schorpioen, die kwaad is omdat ik zoveel lawaai maak, terwijl
ik mezelf eigenaardig genoeg niet hoor.
Een tweede gevoel dat mij bekroop als een sluipende ziekte was dat van argwaan
tegenover al de beloften en goodwill van mensen die het misschien goed bedoelen
maar na een tiental minuten niet meer weten waar ze een halfuur geleden over
bezig waren.
Dan de droefheid tenopzichte van de maatschappij, een maatschappij die zich wel
druk maakt zolang de spotlichten op ons gericht zijn maar na de reklame reeds
zitten supporteren voor hun lievelingsploeg op tv.
Het klinkt allemaal niet erg hoopgevend, en ik weet dat velen het nog veel
slechter hebben, maar mag dat het alibi zijn om te zwijgen over onze noden.
Moeten wij deze zorgmaatschappij niet bewust maken dat zorgen iets anders wil
zeggen dan alleen geld, dat er ook iets is als mededogen, vriendschap, en zorg
voor elkaar. Alleen dat is al wat onze gehandicapte mensen ons dagelijks
voorhouden.
Vandaag zag ik een mens die Dachau had overleefd, toen hij stond te bidden bij
een gedenksteen werd hem de vraag gesteld geloof jij nog in God. Hij antwoordde
niet maar na een lange tijd schudde hij van nee. Men stelde hem de vraag waarom
hij zo weinig verdriet had of liet zien, traag sprak zijn stem, "mijn
verdriet zit binnenin." Toen voelde ik een stuk verbondenheid met deze mens,
alhoewel het allemaal niet te vergelijken is, was een ding wel hetzelfde. De
manier van verdriet hebben, binnenin, iedere dag opnieuw. Ik prees mij voor een
zaak als beter af dan hij, ik kan mijn verdriet nog delen met mijn gezin, dat
kon hij niet meer.
Veel slimme mensen omringen ons, maar weinig wijze mensen zie ik. Morgen is er
hopenlijk voor ieder van ons een betere dag. Een dag waarop mijn en onze
kinderen een nieuwe thuis hebben, voor als onze thuis er niet meer is.