Achtergrondinfo |
In Vlaanderen waren er op 30/06/2002 volgens de wachtlijsten 6.352 gehandicapten op zoek naar een vrije en aangepaste plaats in een voorziening. En er komen nog steeds aanvragen. De echte nood is dus nog hoger.
Omdat er overal plaats te kort is, betekent dit problemen op alle leeftijden. Toch zijn er enkele belangrijke mijlpalen :
Kinderen met een mentale handicap kunnen niet of niet lang naar een gewone school. Hoe ernstiger de handicap, hoe sneller men naar een gespecialiseerde school moet overschakelen. Omdat deze kinderen ook buiten de schooluren en onder de middagpauze begeleiding nodig hebben, kunnen ze beroep doen op een semi-internaat. Daar krijgen ze extra therapie en wordt er extra aan zelfredzaamheid gewerkt. Sommige kinderen schakelen over naar het internaat, omdat ze nog meer begeleiding nodig hebben, of omdat ze te ver weg wonen en te lang onderweg zijn.
Maar zowel deze semi-internaten als de internaten zijn volzet. Sommige scholen hebben al een lijst met wachtenden. Maar er komt geen enkele uitbreiding, integendeel zelfs ... En zo kunnen kinderen op jonge leeftijd niet meer de aangepaste zorgen of scholing krijgen. Deze achterstand is nooit meer in te halen.
Als kinderen 21 jaar worden, dan moeten ze overschakelen van een school naar een voorziening voor volwassenen. Ofwel in een werkplaats of een dagcentrum, ofwel in een aangepaste woonvorm. In alle geval moet er een antwoord geboden worden op maat van de gehandicapte. Alleen op die manier gaan de zo moeizaam aangeleerde vaardigheden niet verloren ...
Maar alle voorzieningen zitten vol. Er is geen plaats meer in dagcentra, en ook de verschillende woonvormen zijn volzet ! Nergens is er nog plaats ... Andere kinderen van 21 jaar verlaten het huis. Dit is de omgekeerde wereld.
Er zijn ook veel ouders die er in het verleden voor kozen om hun 'kind' zolang mogelijk thuis te houden. Maar er komt een dag dat ze dit niet meer kunnen. Omdat ze er alleen voor komen te staan, of omdat ze te oud geworden zijn om de zorg nog aan te kunnen, ... Er is dan nood aan een geschikte opvangplaats op heel korte termijn.
Maar ook voor hen is er geen plaats ! Dit heeft al tot drama's geleid ... We lezen dan op pagina 4 in de krant : "Wanhopige man van 75 vermoordt zoon en pleegt zelfmoord". In het artikel staat dan dat moeder al 2 maanden dood is en dat de man het leven niet meer aankon . En dat hij liever zijn zoon in de dood meenam, dan hem toe te vertrouwen aan de maatschappij !
De overheid zegt dat er geen geld voor is ... maar dat lijkt alleen maar zo. De echte reden is heel anders :
De opvang en de zorg voor gehandicapten bestaat voor 90% uit personeelskosten. Ongeveer 70% van deze uitgaven gaat onmiddellijk naar de overheid terug als RSZ, bedrijfsvoorheffing, ...
Het beeld van de moderne maatschappij houdt ons voor dat we met z'n allen minder uren per week moeten werken, sneller op rust kunnen gaan, en minder belastingen moeten betalen. De enige manier om dit te bereiken is door de productiviteit te verhogen. Maar daar zijn grenzen aan ! En het zorgen voor mensen die niets of niet veel bijdragen aan deze maatschappij, haalt het rendement omlaag.
De maatschappij gaat echt de verkeerde kant uit ! En daar is nu misschien een taak weggelegd voor de mentaal gehandicapten in onze samenleving :
Voor hen telt alleen wat je voor hen betekent. Het gaat om de echte waarden van het leven : of je tijd maakt en aandacht hebt voor hen, of je doet wat je beloofd hebt ...
Het kan hen niets schelen of je een indrukwekkend diploma hebt, of een chique titel op je 'businesscard', of een dure firmawagen ...
'Inclusie' betekent volgens ons dat alle politici meer contact moeten krijgen met de mentaal gehandicapten, zodat ze oog krijgen voor de echt belangrijke zaken. Een film als 'Le Huitième Jour' is een perfect voorbeeld !